Karate Stage Pascal Lecourt - 2012 in Luxemburg

Door Daan de Bruin:

Nog brak van de vorige avond ben ik om 7 uur opgestaan, om dan om 8 uur te vertrekken richting Daniëlle. Na wat commentaar te hebben geleverd op de inrichting van Daniëlle haar huis zijn we (Bernardien, Daniëlle, Paul en ik) om half 9 vertrokken naar Luxemburg.


De reis verliep heel soepeltjes, we konden goed doorrijden. Rond half 11 hebben we de eerste pitstop ingelast bij het AC-restaurant. Voordat we ons vergrepen aan al de lekkernijen die daar uitgestald waren moesten iedereen even naar de WC, want dan krijg je namelijk zo’n kortingsbonnetje waar je voor betaalt.
Toen iedereen zijn drinken op had en we weer onderweg waren kwam Paul erachter dat hij moest plassen. Hierom heeft Bernardien de auto weer aan de kant gezet. Ik realiseerde me dat ik ook moest, dus ben ik ook maar even uitgestapt.
Na deze plaspauze zijn we in één keer door gereden naar de nieuwe sporthal. Na hier de benen te hebben gestrekt kwam sensei Pascal Lecourt aan, die hebben wij even een handje gegeven. Daarna zijn we toch maar naar binnen gegaan. Even daarna kwamen ook de karateka’s van Stichting Dokan Zeist aan.

De eerste training bestond uit open hand technieken, deze hebben we eerst afzonderlijke gedaan en daarna met elkaar gecombineerd. Iedereen moest dit laatste met een partner doen, aangezien Paul  zwarte band heeft en Bernardien en Daniëlle samen gingen zat er voor mij niks anders op dan met een compleet vreemde samen te werken, maar dit ging erg goed.
Wat betref het zwarte band programma weet ik alleen dat dat ook ging over open hand technieken, maar dan op een iets andere, moeilijkere, manier.

Na deze eerste inspannende training kregen wij een kwartiertje de tijd om op adem te komen en bij de praten met de Dokanezen. In deze pauze kwam een aantal mensen er ook achter dat de (nieuwe) vloer best wel stroef was en hebben deze mensen hun tere voetjes ingetapet.

Toen de pauze was afgelopen zijn we met de tweede training begonnen. Sensei Pascal legde ons in zijn prachtige Engels uit dat we ons bezig gingen houden met Sochin, dat bleek later een kata te zijn waar ik nog nooit van gehoord had met mijn 3de kyu. Aan het einde van deze training wist iedereen in de zaal, inclusief de witte banders, hoe dit kata gelopen moest worden.

Na de training zijn we naar de jeugdherberg gereden, hier hebben we onze spullen neergelegd en ons klaar gemaakt voor het avondje stappen dat er aan zat te komen. Voordat we weggingen hebben we in de kantine van de jeugdherberg met een drankje zitten wachten op de drie mannen die nog moesten komen, dit waren Jan, Bert en Lars.
Nadat de heren zich klaar hadden gemaakt zijn we traditiegetrouw op weg gegaan naar Chi Chi’s, de Mexicaan. Hier zijn we de Dokanezen tegen  gekomen.
Het meest bestelde gerecht, wat zal dat zijn? Precies, het was de ULTIMATE, wat anders dan als dat heerlijke vlees in een tortilla gerold, met perfecte saus. Wij hebben wel afgesproken dat we volgende keer gaan vragen voor ultimate  bestaande uit alleen maar lamsvlees, dit was namelijk het lekkerst.
Toen iedereen zijn buikje rond had gegeten hebben we afgerekend en zijn we op kroegentocht gegaan. Onderweg naar de eerste club hebben we genoten van het moppen tappen van onder andere André. De traditionele kroeg hebben we echter overgeslagen, in plaats daarvan hebben we een aantal andere kroegen uitgeprobeerd. Na een kroeg of wat liepen we binnen in een klein veredeld café, dit had meerdere voordelen. Het was er redelijk rustig, je kon elkaar gewoon verstaan. Er werd goede muziek gedraaid en het was er vrij van rook. Dit is allemaal heel fijn, maar het grootste voordeel komt nog: toen we rond een uur twee daar weggingen en Paul wilde afrekenen voor de laatste ronde was er vergeten dat we nog moesten betalen. Paul, zo eerlijk als hij is, vertelde dat wij twee cola, een ice tea en een biertje hebben gehad. Het gevolg van deze vergeetachtigheid was dat we de hele avond hebben gedronken voor € 10,- per persoon.
Toen we daar dus weg waren zijn we nog naar 1 andere club geweest. Om ongeveer één uur ben ik naar de jeugdherberg gegaan, begeleid door Bernardien. Zonder die begeleiding had ik waarschijnlijk de weg niet teruggevonden, vanwege mijn slechte richtingsgevoel. Van degenen die nog gebleven zijn weet ik niet wat die nog gedaan hebben, maar ik sliep nog niet toen zij terug kwamen. Zo spannend kan het dus niet geweest zijn. Van degenen die al eerder naar Luxemburg geweest waren heb ik gehoord dat het rustig was in vergelijking met andere jaren, dit zou komen door het feit dat er een aantal mensen niet mee was. Wat hiermee precies bedoeld wordt, zal ik een volgende keer achter moeten komen.  

De volgende ochtend werden we vroeg wakker omdat het ontbijt in de jeugdherberg om 9 uur ophoudt. Na het ontbijt zijn we onze spullen in gaan pakken en zijn we een ochtendwandeling gaan maken. Dit beviel goed, we hadden lekker weer en het was gezellig.

Daarna zijn we naar de sporthal gereden om daar te beginnen aan de derde training. Allebei de training op zondag zijn gewijd aan Sochin. Voor een deel aan het verbeteren ervan, maar ook voor een deel aan bunkai. Ook deze trainingen waren weer erg leerzaam. Hoewel, voor Paul als een van de twee zwarte banders van De Meierij is dit allemaal een beetje weggezakt doordat hij de tweede training helemaal overweldigd is door sochin in ura en go vorm, dus in spiegelbeeld en achteruit en een combinatie hiervan. Het resultaat van de bunkai-training die wij van sensei Pascal hebben gekregen heeft een aantal mensen van de woensdagtraining mogen bewonderen.
Het tweede deel van de vierde training hebben we gewerkt aan het weren op verschillende manier en met aanvallen vanaf verschillende afstanden. Hierbij was het de bedoeling dat je bleef staan als je tegenstander naar je toe kwam en je er voor zorgde dat hij of zij maar een andere kant op ging.

Aan het einde van de tweede en laatste dag is er afscheid genomen van sensei Pascal en zijn we, nog onder de indruk van het afgelopen weekeinde, op weg terug gegaan naar de thuisbasis. In het begin van de reis was er nog een beetje onduidelijkheid over hoe we het avondeten gingen regelen of dat met zijn zevenen zou gebeuren of dat iedere auto apart iets zou regelen. Toen wij (Bernardien, Daniëlle, Paul en ik) een half uurtje vertraging hadden opgelopen, omdat we nog moesten tanken is besloten om apart te gaan eten. Toen dit dilemma was opgelost deed zich een ander probleem voor. “Waar gingen we eten?”. Dit was gelukkig ook snel opgelost, het werd de McDonalds in Maastricht. Hier hebben we op ons gemakje ons avondeten opgegeten. Daarna zijn we verder gereden richting Vught. Ik had het geluk dat men mij af wilde zetten, dat gebeurde dan ook. Ik neem aan dat verder iedereen ook veilig thuis is gekomen.

 

 

Proefles

Wilt u vrijblijvend kennismaken met karate (vanaf 16 jaar)?

U bent van harte welkom om mee te trainen. De eerste twee lessen zijn gratis.

Om u aan te melden of voor meer informatie neemt u contact op met de secretaris (secretaris_at_karatedo.nl).